"W poniedziałek wieczorem..."- historie rozgrzewające krew w żyłach

W poniedziałek wieczorem uczyłam się na sprawdzian z języka polskiego. Byłam bardzo zmęczona, bo akademik, w którym mieszkałam był kilometr od szkoły. I do tego była jesień,  szybko się ściemniało. Nagle moja współlokatorka Alexa zawołała mnie na kolację, bo dziś miała robić i dotrzymała słowa. Kolacja była pyszna, wiedziałam, że Alexa umie dobrze gotować, ale że aż tak pysznie?!. Po kolacji poszłam się myć ,nalałam pełną wannę wody, by w niej poleżeć. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi łazienki, pomyślałam ,że to Alexa. Powiedziałam, że zajęte, ale ona odpowiedziała z kuchni:- Co mówiłaś, bo nie słyszałam?.
Wtedy dostałam gęsiej skórki ,bo jak Alexa była w kuchni to kto pukał do drzwi łazienki?. Szybko wstałam z wanny, owinęłam się ręcznikiem i pobiegłam do Alexy,by wszystko jej opowiedzieć. Alexa powiedziała ,że miała podobną sytuację. Wtedy usłyszałyśmy pukanie do drzwi akademika i zachrypnięty głos mówiący:
- Gdzie jest moje dziecko ?.
W tym samym czasie  włączył się telewizor. Alexa poszła zobaczyć za drzwi, a ja szybko przebrałam się. Z telwizora dobegła do naszych uszu waidomość: ,,Stała się tragedia zostało zamordowane trzyletnie dziecko i jego trzydziestoletnia matka przez słynnego mordercę, który uciekł z więzienia. Wszyscy uważajcie na siebie i na swoje dzieci. "Wtedy myślałyśmy, że to duch matki zamordowanego dziecka krąży po akademiku i szuka jej dziecka.
Odpowiedziałyśmy, że jej dziecko nie żyje, ale jej zdenerwowany głos powiedział: ,,Kłamczuchy zapłacicie za to”. Alexa popłakała się ze strachu. W plecaki zapakowałyśmy latarki, apteczkę, dwie butelki wody, trochę jedzenia, piżamy,ciuchy do szkoły, pieniądze, karty do telefonów i bilety na autobus. Założyłyśmy najcieplejsze bluzy z kapturami, czapki, kurtki nieprzemakalne i buty, bo postanowiłyśmy pojechać autobusem do mojego brata apartamentu. W drodze do przystanku Alexa krzyknęła z przerażenia, bo zobaczyła tego mordercę  z zakrwawioną siekierą w ręku, który uciekł z więzienia.   Zaczęłyśmy biec do przystanku, na szczęście jechał autobus i to nasz. Wsiadłyśmy, kupiłyśmy bilety i byłyśmy bezpieczne. Jak już dojechałyśmy do  brata, pojechałyśmy windą na górę i opowiedziałyśmy mu wszystko. Mój brat przyjął nas jak jakieś królowe, także szybko zapomniałyśmy o całym zdarzeniu.
 
W następnym tygodniu również w poniedziałek wieczorem siedziałam z Alexą i naszymi kolegami,  oglądając horror,  lecz wtedy był już czas świąt i przyjechaliśmy na wieś, by odpocząć od miasta. Na miejscu przywitała nas sąsiadka. Urocza staruszka, która nie widziała swoich wnuków lata i traktowała nas jak swoje.. Na początek dała nam szarlotkę i powiedziała, że nazywa się Barbara Kwiat. Codziennie pod drzwi przynosiła nam ciasta i ciasteczka. Pewnego dnia słyszałyśmy kroki na poddaszu, myślałysmy, że to jakieś zwierzę, więc zawołałysmy sąsiada, by nam pomógł. Okazało się, ze strach ma wielkie oczy, to była mała sówka i duża sowa, które chodziły po poddaszu. Od razu zapytałyśmy, gdzie mieszka Pani Barbara Kwiat, ale on odpowiedział, że Pani Barbara Kwiat nie żyje już cztery lata. Sąsiad zaprowadził nas na jej grób. Zapaliłyśmy znicze, kupiliśmy kwiaty i dałyśmy szarlotkę naszej roboty. Od tego czasu zawsze w poniedziałek wieczorem jedziemy nad grób Pani Barbary, żeby zapalić znicze i dajemy inną szarlotkę, a wtedy mamy udany tydzień.
A matkę zamordowanego dziecka nasze psy i koty w nocy zawsze wyczuwają. Morderca zapłacił za zbrodnię najwyższą cenę, czyli jego życie za ch życie- ,został przejechany przez pociąg podczas ucieczki przed policją.

Milena M. Kl. 5
Zgadzam się na udostępnienie w mediach.